Hot Best Seller

Dolores Dolly Poppedijn

Availability: Ready to download

'Dolores Dolly Poppedijn' vertelt het hypnotiserende verhaal van Charlotte, een vrouw die na de dood van haar baby Dolores steeds verder afglijdt in haar diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Olde Heuvelts tour-de-force is een huiveringwekkende vertelling in de traditie van grootmeesters Roald Dahl en Edgar Allan Poe, doordrenkt met inktzwa 'Dolores Dolly Poppedijn' vertelt het hypnotiserende verhaal van Charlotte, een vrouw die na de dood van haar baby Dolores steeds verder afglijdt in haar diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Olde Heuvelts tour-de-force is een huiveringwekkende vertelling in de traditie van grootmeesters Roald Dahl en Edgar Allan Poe, doordrenkt met inktzwarte humor en weergaloos geïllustreerd door Iris Compiet.


Compare

'Dolores Dolly Poppedijn' vertelt het hypnotiserende verhaal van Charlotte, een vrouw die na de dood van haar baby Dolores steeds verder afglijdt in haar diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Olde Heuvelts tour-de-force is een huiveringwekkende vertelling in de traditie van grootmeesters Roald Dahl en Edgar Allan Poe, doordrenkt met inktzwa 'Dolores Dolly Poppedijn' vertelt het hypnotiserende verhaal van Charlotte, een vrouw die na de dood van haar baby Dolores steeds verder afglijdt in haar diepgewortelde verlangen haar perfecte baby te herscheppen. Olde Heuvelts tour-de-force is een huiveringwekkende vertelling in de traditie van grootmeesters Roald Dahl en Edgar Allan Poe, doordrenkt met inktzwarte humor en weergaloos geïllustreerd door Iris Compiet.

30 review for Dolores Dolly Poppedijn

  1. 4 out of 5

    Chantal

    *Dolores Dolly Poppedijn* is a Dutch book about a mother who lost her baby daughter and has this deep desire to recreate a new perfect baby. The book is written out of the eyes of a female who has serious mental problems (postpartum psychoses?). Right from the start you get sucked into the story, it is an easy read with a lurid twist. The story is unusual and original, however the last 20 pages seem to be rushed by the author. It is really hard to follow what went on to come to such an end. Ther *Dolores Dolly Poppedijn* is a Dutch book about a mother who lost her baby daughter and has this deep desire to recreate a new perfect baby. The book is written out of the eyes of a female who has serious mental problems (postpartum psychoses?). Right from the start you get sucked into the story, it is an easy read with a lurid twist. The story is unusual and original, however the last 20 pages seem to be rushed by the author. It is really hard to follow what went on to come to such an end. There for it only gets 3 points.

  2. 4 out of 5

    Evelien Walravens

    Dit jaar viel de eer te beurt aan Thomas Olde Heuvelt om het cadeauboekje voor de Weken van het Spannende Boek te mogen schrijven. Zijn wereldwijde succes met Hex en het onlangs verschenen Echo hadden de organisatie blijkbaar genoeg overtuigd. Thomas heeft de organisatoren van dit festijn nog wel gevraagd of ze het zeker wisten? “Jullie weten wat ik voor boeken en verhalen ik schrijf?” vroeg hij hen nog… Het antwoord was “Ja” en zo gezegd zo gedaan. Charlotte maakt een erg moeilijke t Dit jaar viel de eer te beurt aan Thomas Olde Heuvelt om het cadeauboekje voor de Weken van het Spannende Boek te mogen schrijven. Zijn wereldwijde succes met Hex en het onlangs verschenen Echo hadden de organisatie blijkbaar genoeg overtuigd. Thomas heeft de organisatoren van dit festijn nog wel gevraagd of ze het zeker wisten? “Jullie weten wat ik voor boeken en verhalen ik schrijf?” vroeg hij hen nog… Het antwoord was “Ja” en zo gezegd zo gedaan. Charlotte maakt een erg moeilijke tijd door na het overlijden van haar baby Dolores. Maar de tijd heelt alle wonden zegt men en ook met Charlotte gaat het nu weer beter, zo laat ze de lezer weten in haar eigen woorden. Maar dat er zaken niet helemaal kloppen heeft diezelfde lezer al snel door en als er in de straat een nieuwe baby blijkt te zijn geboren slaan alle stoppen los bij Charlotte. In soms prachtige literaire zinnen en rijmpjes laat Olde Heuvelt Charlotte tot leven komen als een behoorlijk instabiele vrouw. Die literaire zinnen, die we ook al in Echo tegenkomen en de rijmpjes in Charlotte’s woorden en aan het begin van ieder hoofdstukje laten zien dat de schrijver enorm gegroeid is sinds de eerste versie van Hex. De dichtvorm doet denken aan de verhalen van Edgar Allen Poe, die Olde Heuvelt enorm bewondert. Het is daarom dan wel een beetje jammer dat het verhaal nogal warrig begint en dat de andere personages niet veel aandacht krijgen. De 93 pagina’s van het boekje zijn er eenvoudigweg te kort voor. Maar oh, wat gaat Thomas Olde Heuvelt weer heerlijk over de top! Het einde is bijna hilarisch te noemen, als het niet zo gruwelijk én verdrietig zou zijn. En dan ook nog de vreselijk goede illustraties van Iris Compiet, zeker een vermelding waard. Ik stel me zo voor dat Thomas dit horror kind af en toe grinnikend heeft geschreven. Toch is een waarschuwing wel op zijn plaats. Hoewel je een gegeven paard niet in de bek mag kijken, is dit verhaal niet voor iedereen weggelegd. Je kunt je zelfs afvragen of het CPNB met dit boekje de plank niet een beetje misgeslagen heeft. Ik als horror fan juich het toe om een groter publiek kennis te laten maken met de donkere krochten van een schrijversbrein, hoe gruwelijker, hoe beter! Maar dit zal niet iedereen met me eens zijn. Je bent dus gewaarschuwd!

  3. 5 out of 5

    Kees van Duyn

    Na het succes van zijn eerste horrorthriller Hex raakte Thomas Olde Heuvelt, volgens eigen zeggen, geblokkeerd. Hij voelde de druk van het idee dat enorme hoeveelheden lezers uitkeken naar een nieuw boek, maar ook van de verwachtingen van buitenlandse uitgevers. Hij voerde gesprekken met andere auteurs, kreeg het plezier in schrijven terug, met als resultaat zijn tweede thriller Echo, dat in mei 2019 is uitgegeven. Daarnaast mocht hij het geschenk voor de Spannende Boeken Weken 2019 schrijven. D Na het succes van zijn eerste horrorthriller Hex raakte Thomas Olde Heuvelt, volgens eigen zeggen, geblokkeerd. Hij voelde de druk van het idee dat enorme hoeveelheden lezers uitkeken naar een nieuw boek, maar ook van de verwachtingen van buitenlandse uitgevers. Hij voerde gesprekken met andere auteurs, kreeg het plezier in schrijven terug, met als resultaat zijn tweede thriller Echo, dat in mei 2019 is uitgegeven. Daarnaast mocht hij het geschenk voor de Spannende Boeken Weken 2019 schrijven. De titel van dat altijd dunne boekje is Dolores Dolly Poppedijn. Door een miskraam verliest Charlotte haar dochtertje Dolores. Ze kan haar dood moeilijk verwerken en stort geestelijk steeds meer in. In haar hevige drang naar een perfecte baby slaat ze door, maar komt ze ook steeds meer in een figuurlijk moeras terecht. Ze heeft zich voorgenomen om Dolores te herscheppen om zo haar wens in vervulling te laten gaan. De grote vraag is of Olde Heuvelt het succes in dit dunne geschenkboekje kan evenaren of, in het meest extreme geval, zelfs kan verbeteren. Het antwoord daarop is even direct als simpel, nee, dat kan hij niet. Bij lange na niet, want Dolores Dolly Poppedijn is, behalve soms wat vreemd, gespeend van iedere vorm van spanning. Het is voor een groot deel wel herkenbaar als, maar dat wordt over de helft van het verhaal pas écht duidelijk, een Olde Heuvelt. Het verhaal heeft dus wel degelijk de kenmerken van een horrorthriller in zich. Het jammere is echter dat dat niet helemaal uit de verf komt, daarvoor ontbreken de gruwelijke details. Misschien omdat dit boekje een cadeautje is, is dat een bewuste keuze van de auteur geweest. Het is immers de bedoeling dat het een breder publiek bereikt, alleen gaat dat dan ten koste van het griezelelement. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van het belangrijkste personage, Charlotte. Deels lijkt het in dagboekvorm gedaan te zijn, deels ook niet. Wat wel opvalt is dat het geregeld in rijmvorm verteld wordt. Dat doet Charlotte vaker, zegt ze. Op de lezer komt dit warrig en af en toe onsamenhangend over, daardoor is er niet aldoor een touw aan het verhaal vast te knopen, zeker niet in het begin. Gedurende de plot wordt dat beter, maar dat neemt niet weg dat het verhaal stroef en moeizaam leest en dus wat lastig te volgen is. Desondanks weet de auteur de lezer toch wel wat nieuwsgierig te maken, je wilt uiteindelijk toch weten hoe het verhaal afloopt. Je weet dat er in de ontknoping wat gaat gebeuren, dat voel je door het hele verhaal heen, maar wat dat dan is, blijft tot het eind in het ongewisse. Die uiteindelijke finale is onverwacht en bizar en laat zelfs nog het nodige aan de verbeelding van de lezer over. Alsof er na het laatste hoofdstuk en de laatste woorden nog meer kan gebeuren. Hoewel de slotscène enigszins luguber is, Olde Heuvelt heeft daar geen problemen mee, heeft Dolores Dolly Poppedijn niet de kwaliteit van de reguliere boeken van de auteur. Om lezers voor zich zien te winnen, is het schrijven van dit geschenkboekje een gemiste kans.

  4. 5 out of 5

    Ina

    Een beetje luguber boekje maar we zijn niet anders gwoon van deze auteur. Een vlotte vertelstijl met gedichten en rijmvorm. Dolores lijkt een gewone vrouw die het verlies van haar pasgeboren kind niet kan verwerken. In het begin denk je dat ze nog rationeel kan denken, ze hoort haar baby maar weet ergens in haar achterhoofd dat dit niet kan. Haar waandenken begint ernstige proporties aan te nemen totdat ze besluit via een pop nieuw leven in Dolores te blazen. Zelfs haar man gaat er mee akkoord d Een beetje luguber boekje maar we zijn niet anders gwoon van deze auteur. Een vlotte vertelstijl met gedichten en rijmvorm. Dolores lijkt een gewone vrouw die het verlies van haar pasgeboren kind niet kan verwerken. In het begin denk je dat ze nog rationeel kan denken, ze hoort haar baby maar weet ergens in haar achterhoofd dat dit niet kan. Haar waandenken begint ernstige proporties aan te nemen totdat ze besluit via een pop nieuw leven in Dolores te blazen. Zelfs haar man gaat er mee akkoord dat misschien wel via een pop Charlotte haar verdriet kan verwerken. Maar is dat werkelijk zo? En daar gaat Charlotte wel heel ver in. Op een bepaald moment naar het einde toe wist ik eventjes niet meer hoe de vork aan de steel zat, ging het nu over en pop of over een echte baby dat ze opgegraafd had. De auteur neemt zelf een loopje met mijn eigen gedachten.

  5. 5 out of 5

    Bibi

    Lekker gruwelijk. Een stuk beter dan Hex.

  6. 5 out of 5

    Heleen Osse

    Luguber en over de top, zeker weer genoten!

  7. 5 out of 5

    Emma

    Honestly, this was really disappointing! I enjoyed HEX a lot and had high hopes for this novella but alas this was not my kind of book at all. The book strongly reminded me of The Yellow Wallpaper, although I loved that short story. I think the difference was the tone and writing style that made me dislike this book. The story was very incoherent with some paragraphs being written as a diary entry and some not, and with certain parts written in rhyme and other not. Very confusing, but Honestly, this was really disappointing! I enjoyed HEX a lot and had high hopes for this novella but alas this was not my kind of book at all. The book strongly reminded me of The Yellow Wallpaper, although I loved that short story. I think the difference was the tone and writing style that made me dislike this book. The story was very incoherent with some paragraphs being written as a diary entry and some not, and with certain parts written in rhyme and other not. Very confusing, but not in a fun way. I was hoping the ending might make up for what the book lacks in quality writing but unfortunately it was horrific in a predictable way. It also felt like the author wrote the ending like this for shock value, which I hate.

  8. 5 out of 5

    Marcella

    Wat een briljant, griezelig, ongemakkelijk verhaal. Dit is hoe je korte verhalen hoort te schrijven!

  9. 4 out of 5

    Luisa

    De schrijfstijl is zoals we gewend zijn scherp. Olde Heuvelt creert en griezelige sfeer en beschrijft de gevoelens en gedachtes van de hoofdpersoon nauwkeurig en de gedachtegang van de hoofdpersoon zijn goed te volgen. Ik had alleen nog liever gezien dat ook de andere personages wat meer aan bod komen, om meer dimensies aan het verhaal toe te voegen. Het verhaal op zich had voor mij weinig verrassends en ook plottwists zoek je tevergeefs. Dat is wel jammer, maar helaas herkenbaar van het vorige De schrijfstijl is zoals we gewend zijn scherp. Olde Heuvelt creert en griezelige sfeer en beschrijft de gevoelens en gedachtes van de hoofdpersoon nauwkeurig en de gedachtegang van de hoofdpersoon zijn goed te volgen. Ik had alleen nog liever gezien dat ook de andere personages wat meer aan bod komen, om meer dimensies aan het verhaal toe te voegen. Het verhaal op zich had voor mij weinig verrassends en ook plottwists zoek je tevergeefs. Dat is wel jammer, maar helaas herkenbaar van het vorige boek "Echo".

  10. 5 out of 5

    Patty Zuiderwijk

    Verhaal: 4/5 Karakters: 4/5 Schrijfstijl: 4/5 Zoals we van Thomas gewend zijn. You love it, or you hate it. Papier/audio? Moeder vond deze voor mij in een mini bieb. Herlezen: Ja.

  11. 4 out of 5

    ChrisDQ

    Origineel en creepy; hier en daar zo absurd dat het bijna grappig werd.

  12. 5 out of 5

    Evelyn Evertsen Romp

    This review has been hidden because it contains spoilers. To view it, click here. Nope. Ik kom terug op mijn review van gisteren ("wat goed en luguber") Ik dacht namelijk dat het aan mij lag dat ik het verhaal niet begreep, maar ik ben er inmiddels achter dat het niet aan mij lag. Er is teveel onduidelijk, net of de schrijver grote sprongen heeft willen maken omdat het anders niet op het voorgeschreven aantal pagina's past. Wat mij niet duidelijk is: Wat voor baby heeft Charlotte op het eind nou? Is het de baby van de buurvrouw, is het haar eigen bab Nope. Ik kom terug op mijn review van gisteren ("wat goed en luguber") Ik dacht namelijk dat het aan mij lag dat ik het verhaal niet begreep, maar ik ben er inmiddels achter dat het niet aan mij lag. Er is teveel onduidelijk, net of de schrijver grote sprongen heeft willen maken omdat het anders niet op het voorgeschreven aantal pagina's past. Wat mij niet duidelijk is: Wat voor baby heeft Charlotte op het eind nou? Is het de baby van de buurvrouw, is het haar eigen baby, is het de pop? En als ze echt met een lijkje aan het knuffelen is, hoe komt ze daaraan? Waar en wanneer heeft ze het opgegraven dan? Heeft ze de baby van de buurvrouw vermoord? Is de hond nou wel of niet vals? En wat is eigenlijk de functie van de hond? Wat is wél tof vond: de vage dichtvorm die erdoorheen verweven zat maakte het extra creepy. De tekeningen zijn heel eng. Het langzame afglijden van Charlotte. Het idee van zo'n pop is al horror genoeg. Helaas bestaan ze echt.

  13. 5 out of 5

    Pieter Brouwer

    Inderdaad weer eens wat anders dan de normale geschenken van de Spannende boekenweken. Ondanks enkele verwijzingen naar Poe, vond ik de vergelijking met hem (volgens de achterkant van het boek) niet heel sterk. Het verhaal en de stijl deed me eerder denken aan de verhalen van Robert Bloch. Het verhaal is wat simpel maar wel goed uitgewerkt - de waanzin van de moeder komt goed uit de verf. Het einde vond ik echter wat rommelig. De gedichten en de rijmelarij vond ik niet irritant (zoals sommi Inderdaad weer eens wat anders dan de normale geschenken van de Spannende boekenweken. Ondanks enkele verwijzingen naar Poe, vond ik de vergelijking met hem (volgens de achterkant van het boek) niet heel sterk. Het verhaal en de stijl deed me eerder denken aan de verhalen van Robert Bloch. Het verhaal is wat simpel maar wel goed uitgewerkt - de waanzin van de moeder komt goed uit de verf. Het einde vond ik echter wat rommelig. De gedichten en de rijmelarij vond ik niet irritant (zoals sommige andere lezers), al snapte ik niet helemaal het idee (of is het een verwijzing naar de gedichten van Poe? The Raven wordt in elk geval aangehaald.) Zelf zegt het hoofdpersonage: 'Vergeef me dat ik af en toe een rijmpje verzin! Maar van wat schattige rijmelarij is nog nooit iemand slechter geworden, is het wel?' Dit lijkt dan weer te suggereren dat het gerijm en soms nogal lyrische taalgebruik verwijst naar de toestand van de vrouw en hoe los ze is geraakt van de werkelijkheid. Al met al geen slecht verhaal, maar wel een die wat vragen oproept. Update: na het praatje van Thomas in Roermond ben ik er nu achter dat het rijmen inderdaad iets zegt over de hoofdpersoon: het stelt de stijl van een wiegenliedje voor. Dat past dus inderdaad in het verhaal. Ik weet nu ook dat hij door veel meer dan alleen Poe en Roald Dahl en Stephen King is beïnvloed.

  14. 5 out of 5

    Wouter van Noort

    Wat is Thomas zijn schrijfstijl toch heerlijk! Kort, compact verhaal, heb hem in 1,5 uur in 1 ruk uitgelezen, prachtig geillustreerd door Iris. Iets te supernatuurlijk voor mijn smaak, en na het lezen zit ik nog met enkele vragen, Maar je zit vanaf zin 1 helemaal in het verhaal, zeer moeilijk weg te leggen, enorm spannend en duister! Na HEX zat Thomas een beetje in een writersblock, dat kan ik wel merken als ik dit verhaal lees, zijn andere korte verhalen waren net een tikkeltje b Wat is Thomas zijn schrijfstijl toch heerlijk! Kort, compact verhaal, heb hem in 1,5 uur in 1 ruk uitgelezen, prachtig geillustreerd door Iris. Iets te supernatuurlijk voor mijn smaak, en na het lezen zit ik nog met enkele vragen, Maar je zit vanaf zin 1 helemaal in het verhaal, zeer moeilijk weg te leggen, enorm spannend en duister! Na HEX zat Thomas een beetje in een writersblock, dat kan ik wel merken als ik dit verhaal lees, zijn andere korte verhalen waren net een tikkeltje beter, maar Dolores Dolly Poppedijn is zeker een aanrader. Bedankt weer, Thomas voor je ultieme fantasie!

  15. 4 out of 5

    Lynn

    Dit is een bizar boek. Dat is de enige manier hoe ik kan het omschrijven. Doordat het eenzijdige perspectief van het dagboek aan een overleden dochter blijf je in het hoofd van een wanhopige moeder. Een zekere aanrader voor de liefhebber van een mindfuck.

  16. 4 out of 5

    Dini Van heumen-hoekman

    Een knap geschreven maar bizar geschenkboekje. Knap om dit in een kort verhaal neer te zetten. En je als man in te leven in de gedachtes van een vrouw met psychische problemen. Bizar door de gebeurtenissen die passeren.

  17. 5 out of 5

    Jacoline Maes

    3,5

  18. 4 out of 5

    Anneke W

    Fun read about a zombie baby doll. Definitely adding to my aversion to (life like) doll...

  19. 5 out of 5

    Lyda Van Den Bos

    Bizar en weerzinwekkend! Toch wil je het einde weten!

  20. 5 out of 5

    Kelly

    Ik zou het een ode aan Charlotte Gilman's The Yellow Wallpaper willen noemen, maar ik weet niet in hoeverre horror een ode kan zijn. Dat neemt niet weg dat dit een fantastisch verhaal is en ik heb niets dan lof voor de schrijfstijl en het spelen met rijm.

  21. 4 out of 5

    Benedikte

    "Ik heb de indruk dat ze me de gebeurtenissen door elkaar laten halen. Was het wiegendood waaraan Dolores stierf, of kwam ze dood ter wereld? Maakt het in feite iets uit? Het resultaat is tenslotte hetzelfde." Charlotte heeft haar baby Dolores verloren. Hoe dat precies gebeurde, vertelt ze op haar eigen manier. Daarnaast probeert ze maniakaal het kind te herscheppen. Dat doet ze door (oude) poppen op te kalefateren en bijna letterlijk nieuw leven in te blazen. Gilman, haar partner, gunt haar de rui "Ik heb de indruk dat ze me de gebeurtenissen door elkaar laten halen. Was het wiegendood waaraan Dolores stierf, of kwam ze dood ter wereld? Maakt het in feite iets uit? Het resultaat is tenslotte hetzelfde." Charlotte heeft haar baby Dolores verloren. Hoe dat precies gebeurde, vertelt ze op haar eigen manier. Daarnaast probeert ze maniakaal het kind te herscheppen. Dat doet ze door (oude) poppen op te kalefateren en bijna letterlijk nieuw leven in te blazen. Gilman, haar partner, gunt haar de ruimte om haar verdriet op die manier te verwerken. Tot het 'reanimeren' van de pop(pen) danig waarheidsgetrouw wordt, dat zelfs de nieuwe hond Poppedijn onraad gaat ruiken. Charlotte voelt zich verraden en trekt zich terug in een macabere wereld, waarin de affectieve en fysieke band met de baby wrange realiteit wordt. Freaky, creepy, huiveringwekkend: zo kun je 'Dolores Dolly Poppedijn' van Olde Heuvelt het best omschrijven. De roman wordt verteld door Charlotte als ik-personage. Je hebt meteen door dat de vrouw met een psychisch ziektebeeld kampt en er niet in slaagt het overlijden van een pasgeboren baby te plaatsen. Ze moet en zal Dolores koste wat het kost terug tot leven wekken en spaart er kosten noch moeite voor. Hoewel de thematiek niet 'gezellig' of 'uitnodigend' is, heb ik dit boek wel in één ruk en quasi ademloos uitgelezen. De auteur flirt met de grenzen van het gezond verstand en trekt meteen de aandacht door met een langgerekt lament te openen: de moeder dicht voor haar overleden dochter. Het is een trucje dat doorheen het hele boek verweven zit, in korte zinnetjes en nog drie bijkomende 'poëtische klaagzangen'. De stijlwissels maken de clash tussen schoonheid en gruwel des te intenser. Naarmate het verhaal vordert, gaat Charlotte ook steeds driester tekeer: het reanimeren, pamperen en voederen van een tot leven gewekte pop gaat haar hele leven beheersen. Maar de uitkomst is anders dan ze had verwacht en ook Gilman haakt op een bepaald moment af. Vanaf dan zijn 'all hell gates loose' en is het zonneklaar dat het hoofdpersonage zal wegzinken in een trauma dat ze krampachtig probeert te ontwijken. Hoe je dit boekje nu het best bestempelt? De keuzes zijn meervoudig: psychologische thriller, pedagogisch horrorverhaal of gewoon: een gewaagd project dat graaft in een wankele psyche en er op een prozaïsche manier vorm aan geeft. Thomas Olde Heuvelt had lef om dit te schrijven en beschikt duidelijk over het talent om het boeiend te doen. Het verhaal is net lang genoeg om niet aan de oppervlakte te dobberen, en net kort genoeg om niet op verveling aan te sturen. 'Dolores Dolly Poppedijn' is dus een Goodread voor wie een boek met een twist zoekt. Gevoelige zielen, zwangere vrouwen en kersverse ouders: gelieve zich te onthouden.

  22. 4 out of 5

    weaverannie

    Na het lezen van recensies over het werk van Olde Heuvelt vermoedde ik, dat hij geen boeken naar mijn smaak zou schrijven. Nu gaf de CPNB een boekje uit als cadeautje in de spannende boekenweken van juni. Ik kreeg het bij een paar andere boeken die ik kocht en las het werkje in een dag uit. Als ouders een baby verliezen is dat een traumatische ervaring, vooral voor de moeder. Charlotte, die haar dochtertje Dolores heeft verloren, is al opgenomen geweest, maar mocht gelukkig weer naar huis, Na het lezen van recensies over het werk van Olde Heuvelt vermoedde ik, dat hij geen boeken naar mijn smaak zou schrijven. Nu gaf de CPNB een boekje uit als cadeautje in de spannende boekenweken van juni. Ik kreeg het bij een paar andere boeken die ik kocht en las het werkje in een dag uit. Als ouders een baby verliezen is dat een traumatische ervaring, vooral voor de moeder. Charlotte, die haar dochtertje Dolores heeft verloren, is al opgenomen geweest, maar mocht gelukkig weer naar huis, onder toezicht van een maatschappelijk werkster. Charlotte probeert zo normaal mogelijk te doen, maar stiekem probeert ze een pop tot leven te wekken, om de plaats van verloren baby in te nemen. Het boek is een lange weergave van de gedachten van Charlotte. Soms op rijm, en niet altijd goed te volgen. Een zekere spanning is er wel, maar toch voelde ik me bevestigd in mijn vermoeden: het was geen boek voor mij. Het was warrig en vaag en hier en daar moeilijk te begrijpen. In het begin maakte dat het doorlezen moeilijk, maar daar hoopte je nog op een spannende, duidelijke afloop. Helaas, die kwam ook niet. Jammer.

  23. 4 out of 5

    Merel

    Toen ik dit boek gratis kreeg toen ik boeken kocht, was ik er wel benieuwd naar. Waarschijnlijk vooral door de voorkant die er op het eerste gezicht erg lieflijk uitziet, maar toch donkerder is als je wat beter kijkt. Ik begon niet met al te hoge verwachtingen aan het boek, ik lees gewoonlijk niet zo veel boeken uit dit genre, maar ik besloot er toch aan te beginnen met de gedachten dat ik kon stoppen als het me niet aansprak. Toen ik eenmaal begonnen was met lezen kon ik het niet neerleggen en Toen ik dit boek gratis kreeg toen ik boeken kocht, was ik er wel benieuwd naar. Waarschijnlijk vooral door de voorkant die er op het eerste gezicht erg lieflijk uitziet, maar toch donkerder is als je wat beter kijkt. Ik begon niet met al te hoge verwachtingen aan het boek, ik lees gewoonlijk niet zo veel boeken uit dit genre, maar ik besloot er toch aan te beginnen met de gedachten dat ik kon stoppen als het me niet aansprak. Toen ik eenmaal begonnen was met lezen kon ik het niet neerleggen en heb ik het boekje in ongeveer een uur uitgelezen. Ik vind het een interessant apart verhaal, maar wat het boek vooral zo bijzonder maakt is voor mij de schrijfstijl. Het is haast rijmend geschreven en ik vond het interessant om te zien hoe het personage steeds verder afgleed, wat werd versterkt door de illustraties en gedichten die aan het verhaal zijn toegevoegd. Ik denk dat het verhaal niet voor iedereen is weggelegd, maar als je een uurtje tijd kunt sparen en wat duisterdere verhalen wel kunt waarderen zou ik het zeker eens lezen.

  24. 5 out of 5

    Max

    Zeker niet mijn favoriete boek van Thomas Olde Heuvelt, ik zou eigenlijk 3.5 sterren willen geven, want het is verder wel gewoon goed geschreven, maar de originaliteit zit dit keer alleen in de manier van schrijven die half in dichtvorm is. Dat maakt het nog steeds dus ook wel een goed boek, maar het verhaal komt me eigenlijk gewoon te bekend voor. Of ik het ergens anders gelezen heb of in een film heb gezien weet ik echt niet, maar het verhaal van een moeder die haar kind heeft verlo Zeker niet mijn favoriete boek van Thomas Olde Heuvelt, ik zou eigenlijk 3.5 sterren willen geven, want het is verder wel gewoon goed geschreven, maar de originaliteit zit dit keer alleen in de manier van schrijven die half in dichtvorm is. Dat maakt het nog steeds dus ook wel een goed boek, maar het verhaal komt me eigenlijk gewoon te bekend voor. Of ik het ergens anders gelezen heb of in een film heb gezien weet ik echt niet, maar het verhaal van een moeder die haar kind heeft verloren en dat niet los kan laten en daarom haar heil zoekt in poppen en wat gruwelijker zaken, is niet nieuw. Het verhaal leest daarentegen wel weer als een trein en ik heb er dan ook niet meer dan een uur aan besteed voor ik dit boekje uit had. Al met al leuk voor tussendoor, maar niet van het kaliber als Hex, of Echo.

  25. 5 out of 5

    Christoph Segers

    Naast het schabouwelijke 'Echo', bewijst Olde Heuvelt, met dit kleinood dat hij het gelukkig wèl (nog) kan. Goed geconstrueerd, zwalpt heerlijk tussen clichés en verwachtingen door om tot een zeer sterk einde te komen. En een taaltje om duimen en vingers bij af te likken die het plot erg gedienstig is. Geen vijf sterren omdat de 'gedichten' tussendoor er te veel aan waren (voor mij). Mij leek het alsof de auteur het laatste gedicht had verzonnen, wat wel erg puik is, en de rest daarna gekrabbeld Naast het schabouwelijke 'Echo', bewijst Olde Heuvelt, met dit kleinood dat hij het gelukkig wèl (nog) kan. Goed geconstrueerd, zwalpt heerlijk tussen clichés en verwachtingen door om tot een zeer sterk einde te komen. En een taaltje om duimen en vingers bij af te likken die het plot erg gedienstig is. Geen vijf sterren omdat de 'gedichten' tussendoor er te veel aan waren (voor mij). Mij leek het alsof de auteur het laatste gedicht had verzonnen, wat wel erg puik is, en de rest daarna gekrabbeld had om het laatste te kunnen verantwoorden. Alleen zijn de eerste te gekunsteld en lezen ze niet echt vlot.

  26. 5 out of 5

    Grada (BoekenTrol)

    This book had me caught from the first page. A nice drawing and a horrible poem, an unusual combination that did the 'trick'. The beginning of the book was strong, the desperate mother, trying to recreate the daughter she lost. What I missed though, is more interaction between Charlotte and Gilman than the (almost obligatory) way he's being there for her, also desperately trying to help her. The last chapters were confusing, like parts of the story were skipped to make it fit into the amount of This book had me caught from the first page. A nice drawing and a horrible poem, an unusual combination that did the 'trick'. The beginning of the book was strong, the desperate mother, trying to recreate the daughter she lost. What I missed though, is more interaction between Charlotte and Gilman than the (almost obligatory) way he's being there for her, also desperately trying to help her. The last chapters were confusing, like parts of the story were skipped to make it fit into the amount of pages books like these always have. The rhyme in the text was not annoying to me, but I didn't find that it added anything either. All in all a horrific read ;-)

  27. 5 out of 5

    Willemijn

    This book was a free giveaway to promote the reading of suspenseful books like thrillers or horror. Since these little books are usually around 100 pages, their stories tend to lack depth. They’re often either too simple and not that memorable. This one however, isn’t a thriller, but a horror story. It’s creepy from the very first page. I don’t want to give any spoilers, but I’ve always hated those super realistic baby dolls and this story makes me hate them even more. The rhyming way in which t This book was a free giveaway to promote the reading of suspenseful books like thrillers or horror. Since these little books are usually around 100 pages, their stories tend to lack depth. They’re often either too simple and not that memorable. This one however, isn’t a thriller, but a horror story. It’s creepy from the very first page. I don’t want to give any spoilers, but I’ve always hated those super realistic baby dolls and this story makes me hate them even more. The rhyming way in which this story is written makes it even more unsettling. It has me thinking this story wouldn’t be bad as a Tim Burton movie. All in all, I’m quite impressed by this little book and I definitely didn’t see that ending coming... creepy and rather unsettling till the very last page.

  28. 5 out of 5

    Thijs Werkman

    Ik geef dit boek ongeveer een 8. Dit boek is meer een horrorverhaal dan alleen maar een spannend boek. Ik vind het dus wat minder passend bij de week van het spannende boek. Het verhaal is luguber, over de top en duister . Er is een goede afwisseling in wat werkelijkheid is, wat verbeelding is en wat een gedachte is. Ik wilde het boek in 1 keer doorlezen door de spanningsopbouw de gedichten helpen hier erg goed aan mee.

  29. 4 out of 5

    Inge (Inge1990)

    Dit is denk ik een van de vreemdste boeken die ik de laatste tijd gelezen heb. En ik ben er nog niet helemaal achter of dat positief is ja of nee. Het concept is heel leuk, maar ik denk dat ik de uitwerking niet helemaal geweldig vind. Het is vrij voorspelbaar richting het einde toe, en de rijmpjes tussendoor vind ik ook een overbodige toevoeging. Ik zou hem denk ik niet zo snel aanraden. Jammer, ik heb genoten van Hex..

  30. 4 out of 5

    Tamara Van dishoeck

    een heel apart en best wel vreemd kort verhaal over een vrouw die na de dood van haar baby helemaal geobsedeerd raakt en de perfecte baby wil maken. de gedichten laten zien hoe erg in de war ze is en de tekeningen vond ik erg luguber. dit was het geschenk met de spannende boeken weken en ben blij dat ik hem gekregen heb. een apart verhaal maar absoluut geen slecht verhaal.

Add a review

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Loading...
We use cookies to give you the best online experience. By using our website you agree to our use of cookies in accordance with our cookie policy.